Is there another way

Is there another way

seeking the sky
eating stars
moving fast
through the universe

that is made of you
you and only you

it’s so big
you keep on hiding
do I need to find you?

losing track of time
of space
of myself
expression is what I seek

and I can feel
far away
distance keeps on shaping my thoughts
feeding my tears

lovely black
you’re not scary
giving me wisdom
growing older

still…

can’t find the words
to write down (properly)
that i love you

Dromen

Bedankt Margot om die woorden/gedachten neer te pennen die al zo vaak in me zijn opgekomen.

 

I once read this book.

 

 

 

 

 

 

I once read this book.

But it’s not the kind of book you read just once.

It’s the kind you read your whole life. It’s the kind that is keeping an eye on you.

It watches your every move throughout the room.

It stands so innocently on the bookshelf, while it so un-innocently keeps drawing your attention.

At first, you try to ignore it.

You certainly don’t want to give attention to a book that behaves itself like a Mona Lisa,

where you feel that it’s eyes can see you wherever you may stand in the room.

For Christ sake, book, stop doing that!

No, you just try to ignore it.

But this book I once read is, as I may say, quite fucking stubborn.

It spreads a sort of book smell into the room that again, un-innocently makes you weak.

The weakness puts you under a sort of spell. It is so un-innocently magic.

You are afraid of that magic. At least, I am.

Why the hell is that book I already read still drawing my attention?

What does it want from me? What could I give it more than the attention I gave it already a couple of months ago?

But of course I know that only the ignored always come back claiming their not received attention.

After several nights of putting myself under the magic of that o so stubborn book, I decided it’s enough.

I mean, I really have to start sleeping again without dreaming about Mona Lisa watching me.

It’s not that I don’t like my nights sometimes rough, but now I want to sleep quietly again.

So tonight I am taking you off the shell.

I hope for your sweet sake book, that you will not regret it.

Because I do know why you want to put yourself in my hands again.

I know I have been neglecting the good lessons you gave me.

If I read you again, you make sure you can handle it.

Because my soft hands will not go through your pages softly again. We will fight, but I hope we will both win.

I know you want me to learn something important.

You know I want to be able to do it. I’ll try again tonight. I’ll do it.

I’ll read those pages you want me to read again. I’ll read and close my eyes and try again.

I’ll try until you think I have tried enough. So I can put you on the shelf and leave me in peace.

Do not get me wrong.

I’ll thank you one day for the pain in the ass you are these days.

Because I know that in this very present moment, you are…

… my future.

De maatschappij van beloning

Ik zou graag willen leven in een maatschappij van meer beloning en minder bestraffing. Ik geef een simpel voorbeeld: Ik ben iemand dat de verkeersregels voor 90% respecteert. Ik rij niet te snel en probeer zo hoffelijk mogelijk te zijn in het verkeer. Stel nu dat ik op 1 jaar tijd geen enkele keer geflitst ben, dan vind ik dat ik hiervoor beloond mag worden. Dat hoeft niet veel te zijn. Als die parkeerboete (van te lang gestationeerd te staan door het te lang shoppen in Antwerpen) van 25€ dan toekomt, dan vind ik dat die mag kwijtgescholden worden, omdat ik op andere vlakken me wel heb goed gedragen (lees: geen enkele keer geflitst). Het zit hem in de kleine dingen. Er mag mij wel gewezen worden op het feit dat ik niet te lang op die plek mocht staan. Dit kan door bijvoorbeeld een vriendelijke woordje tussen mijn ruitenwissers te schuiven, liefst nog op roze briefpapier. Want dat komt minder hard aan. En dan voel ik me minder ambetantig en zal ik meer opletten.

Beste eigenaar van nummerplaat zoveel/U staat hier te lang/U kleine deugeniet/Zeker weer aan het shoppen?/Ach, ik ben er zeker van dat u nu aan het genieten bent/Ik wil niet die stoute agent zijn die dat dagje verpest door u een boete te geven/Want dan bent u uw goed humeur kwijt/Gelieve echter de volgende keer toch de timing te respecteren/Anders zal ik geen lief briefje meer knn schrijven/Uw vriend, agent X.

Ik pleit voor een samenleving met meer en betere dialoog. Een samenleving waar regels moeten gerespecteerd worden (we weten allemaal dat indien deze er niet zijn, we als beesten te keer gaan en het volledige chaos wordt). Maar waar we de burgers op een aangenamere manier deze regels uitleggen en laten respecteren. Is dat nu echt nodig om moeilijk geschreven brieven te sturen (wat een verspilling trouwens!) met als énige boodschap: betalen – betalen – betalen. Want u bent achterstallig of verkeerd geweest. Laten we daar een beter systeem op vinden. Ludieker, minder boos.

Ik voel me als de hond van Pavlov als ik een boete krijg. Ik ben geconditioneerd om tijdens het lezen van de brief angst ingeboezemd te krijgen. Ik wil dat niet.

Ik wil een maatschappij van opluchting, niet van angst! Stel nu dat ik kan bewijzen dat ik ook goed sorteer. Ik kleef mijn naam op de vuilzakken die ik buiten zet. Als ik een paar maanden goed sorteer krijg ik cineticketje ofzo. Of een nieuwe ecologische ontkalker! Nog beter!

Beste Barbara van woonst X/Uw klevertjes op uw vuilzakken hebben hun doel niet gemist/We zien wel dat u goed sorteert. Dank u om zo attent te zijn/We willen u namens de hele dienst van vuilzakkenophalen een cadeau schenken/Doe zo voort/Wij kijken uit naar uw volgende klevertjes./

Let wel. Als ik me echt slecht zou gedragen in het verkeer of dronken achter het stuur zou kruipen of andere dingen zou doen die echt ongepast zijn, dan vind ik een boete of berisping meer dan normaal. Maar laat me dan ook beloond worden als ik eens in het zakje blaas en sober blijk. Geef me dan aub een gratis frisdrankje ofzo. Kwestie van de weg opnieuw vrolijk verder te zetten.

Schrijf ik dit nu omdat het bijna Sinterklaas is?

The time is now.

Vandaag is het een dag om te trouwen. Het land bedekt met sneeuwwit en ijzige koude. Moest dit mij ooit overkomen, dan zou ik durven kiezen om een winterbruid te zijn. En dan zal het orkest The time is now spelen. Want ik ben verliefd op dat nummer. Want het gaat zo diep. Want het liedje is zo juist. Je moet niet trouwen om in de eeuwigheid samen te blijven (als dit lukt, châpeau), maar je moet trouwen omdat het nu het juiste moment ervoor is en je er nu van wil genieten en jezelf zeker niet de psychologische last moet opleggen dat het moet blijven duren.

The time is now. Het moment om in het nu te zijn.

You’re my last breathe
You’re a breathe of fresh air to me
Hi, I’m empty
So tell me you care for me

You’re the first thing
And the last thing on my mind
In your arms I feel
Sunshine

On a promise
A day dream yet to come
Time is upon us
Oh but the night is young

Flowers blossom
In the winter time
In your arms I feel
Sunshine

Give up yourself unto the moment
The time is now
Give up yourself unto the moment
Let’s make this moment last

You may find yourself
Out on a limb for me
Could you expect it as
A part of your destiny

I give all I have
But it’s not enough
And my patience is shot
So I’m calling your bluff

Give up yourself unto the moment
The time is now
Give up yourself unto the moment
Let’s make this moment last

Give up yourself unto the moment
The time is now
Give up yourself unto the moment
Let’s make this moment … last

And we gave it time
All eyes are on the clock
But time takes too much time
Please make the waiting stop

And the atmosphere is charged.
In you I trust.
And I feel no fear as I
Do as I must.

Give up yourself unto the moment
The time is now
Give up yourself unto the moment
Let’s make this moment last.

Give up yourself unto the moment
The time is now
Give up yourself unto the moment
Let’s make this moment last

Tempted by fear
And I won’t hesitate
The time is now
And I can’t wait

I’ve been empty too long
The time is now
The tender night has gone
And the time has gone
Let’s make this moment last
And the night is young
The time is now.
Let’s make this moment last.

Give up yourself unto the moment
The time is now
Give up yourself unto the moment
Let’s make this moment … last.

De herfst is mijn muze

Ik kan er niet omheen. De herfst bewijst zichzelf nogmaals. De herfst is mijn muze. De herfst staat synoniem voor inspiratie. Voor beweging. Het valt me op dat dit elk jaar opnieuw sterker wordt. De herfst wint aan maturiteit en kracht.  Het begint bij de appelboom en de perenboom. Harde, ronde, sappige vruchten vol vitamientjes. Iedereen zou een boom in zijn tuin moeten staan hebben. Om er op een zonnige zondagnamiddag met een houten ladder in te kruipen en zo dichter bij de natuur te komen. De herfst staat voor pushing the limits. Het beste van zichzelf geven. De appelboom weet dat de winter eraan komt en dat het zijn gekleurde bladeren gaat verliezen. Fuck you kale, koude winter. Ik toon je dat ik je nog even kan uitstellen door mooie vruchten aan mijn takken te laten groeien die door gretige handen mogen worden geplukt.

De herfst staat ook voor intelligentie. Het is het seizoen van de literaire nieuwigheden. Nieuwe boeken om onder de warme lakens te lezen en gefrustreerd geraken omdat je na twee pagina’s toch al in slaap valt. Van nieuwe woorden die wachten om gelezen te worden, van nieuwe cursussen die wachten om doorbladerd en geleerd te worden. Van een gloednieuwe vulpen, dat met een vers nachtblauw inktbuisje wacht om over een maagdelijk wit papier hersenkronkels neer te pennen. Niet enkel boeken en cursussen zijn nieuw, ook magazines staan boordevol nieuw stuff. Mijn verbazing is alom als ik merk dat we in België een zeer kwalitatief aanbod hebben aan lectuur. De herfst staat traditie voor grote bijlagen. Of het nu gaat om het nieuwe modeseizoen en defilés in Parijs, New York, Milaan en Londen (wanneer eens in Antwerpen of Brussel?), of het overzicht van de laatste designtrends waarbij een uitstapje naar de designbeurs in Kortrijk niet mag gemist worden, of een trip naar het romantische, culturele Parijs waarbij je de FIAC gaat bezoeken en daar de meest verbazingwekkende moderne kunst kan aanschouwen. Allemaal te doen in de herfst, jawel.

Over tripjes gesproken. De herfst is het seizoen om te reizen. Om snel (waarom eigenlijk snel en niet eens traag? Ik pleit voor trager leven, maar dat zal voor een ander tekstje zijn) een tripje te boeken naar Europese steden, die nog net niet te koud zijn om in rond te kuieren. Voor mensen die graag fietsen op een fiets zonder rem, raad ik ten zeerste Amsterdam aan trouwens. Lekker snel, zonder rem. Gevaarlijk. Een woord dat ik niet zo graag heb. (snap je dagboek waarom ik pleit voor trager leven (lees in deze context: fietsen?) Soit. De herfst gaat verder en heeft geen tijd voor gemor. De herfst verwacht dat je hout sprokkelt en daarmee het eerste gezellige haardvuur aansteekt. Herfst staat voor beginnende warmte. Dit is grappig, want eigenlijk zou het beginnende koude moeten zijn. Het is maar hoe je het leven wenst op te vatten. Op zich wordt het in de herfst kouder, maar dus kruipen we toch dichter bij elkaar, niet? Het ‘negatieve’ koude zorgt ervoor dat we het ‘positieve’ warme oproepen. En dus ja, de herfst is chaleureux. Gezellig. Het is zeker niet de periode om ruzie te maken, maar om vrijgevig te zijn. Om zich te laten inspireren door de pracht aan kleuren. Om veel taart te eten en thee te drinken. Om wild en gevogelte te eten. Met een aardappelgratin. Gevolgd door een (ik heb ze van de boom geplukt) appelcrumble te maken, lekker uit de warme oven.

Trouwens, mams heeft deze ochtend haar tafel gedekt voor het etentje vanavond. En weet je wat voor servietjes ze heeft gekocht? Ja hoor, servietjes met een tekening van een schattig eekhoorntje dat van een nootje knabbelt.

L’automne. Tout simplement succulent.

p.s. wie niet ziek wil worden, één tip : draag een sjaal. Verkoudheid begint vaak als je hoofd/nek niet beschermd zijn.

Delvaux

My dearest

Je bent in mijn oog geslopen

Je hebt de prikkel in me losgelaten

Ik kijk nog steeds met verbazing

Naar de subtiele schoonheid

Die je zo zachtjes uitstraalt

Zonder aarzelen

Ga ik mijn water vermengen

Met een zacht penseel

En de zo fragiele kleuren

Proberen na te bootsen

Op zedig wit papier